|
اشعار صوفي
|
||
|
رفتي اي جان چرا نهان رفتي ؟! ........... اي صنم چه سر گران رفتي |
هم به خواب اندر بديدم خواب من هم زتعبيرش به خواب آگه شدم
يك سوالي بود او را خود جواب در چنان خوابي كه اندر آن شدم
هم سوال از وصل بود هم وصل او يا چو هجران كاندر آن واصل شدم
نقش تو در خواب ديدم آن زمان؟ يا كه چون نقشي به خواب آخر شدم؟
هرچه صوفي ديد در خوابش نهان
من عيان كردم نهان آخر شدم
سراينده: صوفي
ز احوالات حالت با خبر گشتم زخود بيرون شدم بي پا و سر گشتم
چو دانستم كه با غم خانه داري حسادت برده بر غم غم به بر گشتم
به كنج دل چو غم مهمان من شد به پيشش شاديت را خم كمر گشتم
در افكارم به دنبال تو ميگشتم كه در پس كوچه هايش مويه گر گشتم
به بن بست وصال تو گذر كردم نفهميدم چرا من با تو برگشتم؟!
شنيدستم كه در فكرت گذر كردم خيالي در خيالت چون سمر گشتم
ز بس نامهرباني تو من ديدم به خود نامهربان از تو بتر گشتم
سياهي آمد از دور آن نبودي تو سيه بختي ز شب تاريكتر گشتم
چو گرديدي نهان از چشم صوفي
به گرداب غم اينك همسفر گشتم
تاريخ: 1386/11/6
زهره منظومه ام برده قرار از دلم ربوده تاب از دل و برده توان از دلم
كرده طلوع و بدل آتش هجران زده گر كه بپوشد رخش واي بحال دلم
زهره به دور فلك چرخ زنان رخ نمود دور به ما كه رسيد روي گرفت از دلم
كاش كه نظمم نبود زهره منظومه اش زهره مباشد مباد نظم و قرار دلم
زهره به زيبائيش شهره آفاق شد شهره شد اين زهره از سوز و گداز دلم
زهره به «صوفي» نظر كردي و رفتي به ناز
باد كه باز آيي و ناز كني با دلم
به پاي بوس تو اي شاه كشور دلها دف است نغمه و ساز دل همه دلها
جرس بگوش من اين نغمه ساز ميدارد كه دل بسوي تو دارند راكبان محملها
زشوق روي تو اي رضايت جانها سر از قدم نشناسند در ميان منزلها
چنان مقام رضا در كنار تو ماراست كه رشك ما ببرند آن رسيده ساحلها
بهشت را هوس جمع اين فقيران است به اينكه ياد تو آيد درون محفلها
ز رافت تو اگر قطره اي ظهور كند دري دگر نشناسند بر در تو سائلها
عدالت تو شهنشاه عدل و داد چنان به اعتراف فكنده سران عادلها
نه اينكه صوفي تو كرده وصف اوصافت كه وصف كرده همه دشمنان فضائلها
امام رافت و مهري تويي امام رضا
كه مهر تو شده در دوزخم چو حائلها
سراينده: صوفي
تاريخ: 1387/20/8
ادامه مطلب
همايون او چونكه بيداد كرد چكاوك در آمد جامه دران
چونان غم همايون او داد سر كه مژگان به چشم اندر اشك روان
چو افشاري و دشتي آواز كرد چه شوري حزين بود در اصفهان
بشد گاه مغلوب بسته نگار به زابل درآمد مويه كنان
گهي داد رنگ حزين بر نوا نهيبش بر عشاق چون خسروان
اگر شعر صوفي صدايي نداشت
نفیرش رسیده به شجریان
سراينده: صوفي
تاريخ: 1386/11/4
به يخبندان كوي تو گذر كردم به ياد سرديت با من خطر كردم
همي داني چرا كوي تو يخ بست؟ ز سردي تو با اشك اين سمر كردم
گهي رفتم گهي ماندم ز رفتن به قنديل دلت لعن دگر كردم
به مرواريد اشك من طمع كردي تو را من در فشاني پا و سر كردم
نبود اشكم بجز يك قطره آبي چكان در قلب سنگت چون گهر كردم
بلي در گردد از جور صدف گنج لباس جور تو جان را به بر كردم
به دامت چون فتادم دست بسته به دست خود رقيبان را خبر كردم
چو «صوفي» سوز قلبت را نهان ديد
ز دق الباب قلب تو حذر كردم
سراينده : صوفي
آن يار جفا كار كه ما را لب تشنه زچشمه برده ما را
داده همه طبع شعر ما را تا بر سر دار برده ما را
|