زهره منظومه ام برده قرار از دلم                            ربوده تاب از دل و برده توان از دلم

كرده طلوع و بدل آتش هجران زده                         گر كه بپوشد رخش واي بحال دلم

زهره به دور فلك چرخ زنان رخ نمود                      دور به ما كه رسيد روي گرفت از دلم

كاش كه نظمم نبود زهره منظومه اش                      زهره مباشد مباد نظم و قرار دلم

زهره به زيبائيش شهره آفاق شد                             شهره شد اين زهره از سوز و گداز دلم

زهره به «صوفي» نظر كردي و رفتي به ناز

باد كه باز آيي و ناز كني با دلم