|
اشعار صوفي
|
||
|
رفتي اي جان چرا نهان رفتي ؟! ........... اي صنم چه سر گران رفتي |
اشك چشمم چو سيل مي آيد دل به سيلاب غم فرو ببرم
تا كه غم بر دلم گذر بنمود گذري بر ديار يار برم
يار خوش طبع من چه بيرحم است! رحمي آخر كه سوخت اين جگرم
گله از يار در مرام رندي نيست بود آيا كه جان به در ببرم؟!
من به پايش سر افكنم روزي سر به دامان او همي سپرم
شعر صوفي ز دل چو فرياد است
تا بدان سينه از درون بدرم
سراينده: صوفي
تاريخ: 1386/11/15
در عنفوان جواني پيري رسيده ام داغي چنين به دل و ديده ديده ام
تا بوده اين چنين به جهان بوده كار ما خوني كه دل بخورد ريزم زديده ام
با سوز دل به نهان فرياد در دهم تا بيكران برسد اين سوز سينه ام
ما را شكايت از غم هجران علاج نيست بايد برم شكايت دل نزد ديده ام
داريم در دل خود داغي ز يك نگار از ابروان اوست كه چنين قد خميده ام
اي ساقي خجسته به خون ده شراب ما دل غرق خون شود از جام ديده ام
زلفان او چو كمنديست بر گردنم بر درگهش چو غلامي زر خريده ام
دستم به دامنش ار ناگهان رسد ترسم زدست شودم دامن كشيده ام
آيا بود به دلش يادي ز ما فتد گفتم حديث دل و بر باد داده ام
«صوفي» حديث دلت تا كجا كشد
تا در دهد نتيجه زپا اوفتاده ام
سراينده: صوفي
تاريخ: 1386/11/15
|