تو پا بپای رقیبم قدم زنان رفتی                    فتاده در قدمت سری به تن آرم

تو گر زجور زمانه به پیش ما آیی                   قسم به جور تو، کین تو را نه بگذارم

وگر به صحبت اغیار تو گرم کردی کار            بسان شعله بسوزد غمت دل زارم

زدست این دل پر خون چه سازمت اکنون      که دل بدست دگر کس بداده دلدارم

همی زدار و ندارم تو مانده ای کاخر             نمی شود ز دو زلفت که دست بردارم

زگرد پای نگارم غزال در ماند                        دل از شکار غزالم چگونه بردارم

به صید تو به کمین در نشسته نامردان        ز قاطعان طریقت بود که بر، دارم

                           تو رفتی و دل صوفی نشسته در کنجی

                           ز  بی  کسی شده   همراه  داغ   دلدارم