امشب شب اول محرم 89 دوستی تقاضای شعری کرده بود ولی من مضمونی نداشتم به حافظ علیه الرحمه تفال زدم این شعر امد:

سحرگه ره روی در سرزمینی

همی گفت این معما با قرینی

که ای صوفی شراب آنگه شود صاف

که در شیشه بر آرد اربعینی

بنده هم با همین وزن و قافیه این شعر را همین امشب برای دوستان سرودم:

شنیدی راز عشق سرزمینی                             نباشد جز غم و خونش قرینی؟

که خاکش از فراق پای دلدار                               همی جوشید خونش اربعینی؟

وفا را دیده ای آیا نباشد                                     که دیگر دست او در آستینی؟

کجا شد غنچه بر دستان خورشید؟                      ندیده کس به مهدی نازنینی؟

زبعد چیدن سرو و صنوبر                                   به صحرا بانوان در خوشه چینی!

مشو چون مردمان دیو سیرت                            اگر داری تو در دل درد دینی

( درونها تیره شد باشد که از غیب                        چراغی برکند خلوت نشینی )

خداوندا چه شد مارا که دریا                                ز بی آبی مکد نقش نگینی

به خاک افتادن سرو جوان را                              غمین چون باغبان دیدی غمینی؟!

دوباره رستن خون از دل خاک                             شنیدم دوش من از پیش بینی

مکن اسرار فاش، آیا که باشد

مگر صوفی تو را علم الیقینی؟

سراینده: صوفی

تاریخ: 1389/9/15