اشك چشمم چو سيل مي آيد                         دل به سيلاب غم فرو ببرم

تا كه غم بر دلم گذر بنمود                                        گذري بر ديار يار برم

يار خوش طبع من چه بيرحم است!         رحمي آخر كه سوخت اين جگرم

گله از يار در مرام رندي نيست                        بود آيا كه جان به در ببرم؟!

من به پايش سر افكنم روزي                       سر به دامان او همي سپرم

شعر صوفي ز دل چو فرياد است

تا بدان سينه از درون بدرم

سراينده: صوفي

تاريخ: 1386/11/15