چو سهرابت به خون غلطانم اي دوست     به پايت سر به دار افتادم اي دوست

چو منصورم به پاي دار بردي                    ندانستي چه در دل دارم اي دوست

زآه آتشين ما حذر كن                               كه تا دامن نگيرد آهم اي دوست

شدم عشق تو را خسرو به عالم            چرا شيرين شدي بر كامم اي دوست

مگر رحمي نباشد در وجودت؟                  كه با نامردمانت ديدم اي دوست

به آهي بيستون بر باد دادم                        بود قلب تو خارا ترسم اي دوست

چرا آخر نصيب ما نگشتي؟                        مگر انداختي در دامم اي دوست؟

به «صوفي» گفته بودي دست بردار

ولي دادي به كف  دامانم اي دوست

سراينده: صوفي

تاريخ: 1386/11/14